Home

4 weken geleden stapte ik ide wereld van the farm binnen. Een wereld van veel kinderen, vaders, moeders, ooms , tante's en een echtpaar met een super groot hart.
the Farm een plaats waar nog veel armoede heerst, waar kleding, voedsel en verbeterde huisvesting zo hard nodig is.
Ik heb daar 4 weken een onderdeel van mogen zijn en heeft mij op alle fronten verrijkt!
Momenten van verbazing,vreugde, verdriet maar ook zeker momenten van blijdschap, respect en bewondering. Ze zijn allemaal voorbij gekomen, heb ze toegelaten en het intens beleefd.
een bijzondere ervaring, waar ik voor mijn gevoel op allerei gebied een verschil heb kunnen maken. aandacht voor het verhaal achter de mens, ze bijzonder laten voelen, het gevoel gegeven dat ze er mogen zijn, een knuffel en een aai over de bol, aandacht, liefde en soms een traan weg vegen.

Na een dag hard zwoegen is het gelukt.... de creche is klaar en ingericht.
aanschouw de foto's
Met recht ben ik trots...

liefs kunie

foto's

En zo ga ik dan de laatste week in op the farm. Door de vermoeidheid, het nog steeds slechte slapen, de vaak moordende warme zon( ja zelfs ik schrijf dat als zonaanbidster)maken dat mijn energiepeil aardig begint op te raken.maar ondanks de vermoeidheid zijn er zeker weer een hoop ontwikkelingen; de creche is geschilderd erzijn nog een paar muurschildeirngen bijgekomen, de 2 kasten zijn geverd, het bord van de creche en het programma is geprint, geseald en zit in de map,zodat de volgende vrijwilligers ermee verder kunnen. Morgen gaan we de creche verder inrichten, zodat ik vrijdag met een geod gevoel het achter kan laten.. De reakties blijven iedere keer geweldig van zowel de kinderen als de volwassenen. Don en Linda prijzen ons de hemel in en vinden het niet leuk dat ik vrijdag naar huis ga. Of ik nog niet wat langer kon blijven!

foto's

foto

Gisteren was de dag dat ik een dagje na mijn oude project Palm Tree terug zou gaan... Spannend, hoe zouden de kinderen reageren, zouden ze me nog herkennen. Om 8.30 heeft Don mij weggebracht en na een klein uurtje rijden was het dan zover... Met toch een beetje spanning in mijn onderbuik betreed ik het terrein, waar Esther mij al toe kom lopen, met de kleine belhamel van vorig jaar (die altijd aan het zingen was en de komiek uithing) in haar kielzog.
Hi Koenie, was mijn begroeting en al vrolijk loopt hij naar binnen. dit voelde al goed. Bij het binnenkomen zat iedereen aan de grote tafel te ontbijten (maispap) en iedereen zei mij netjes Good morning.... maar je zag ze kijken..

de volgende sessie

this is africa... na een uur 5 foto's downloaden, wordt ik eruit gegooid.
nieuwe poging, dan maar in fases
xx

even wat foto's van de afgelopen werkzaamheden en verhalen...
ben sinds woensdagavond alleen op het project, trijntje(mede vrijwiligster is op excursie tot en met zondag) Gisteren en vandaag alleen creche gedraaid, heb rupsjes gemaakt van lege eierdozen, vandaag bloemen in de kleuren van de afrikaanse vlag en.....gesminkt, kreeg het niet aangewerkt, geweldig vonden ze het. Toen vanmiddag de grote meiden en jongens uit school kwamen stonden ze nog net niet in de rij, afgesproken dat ik het zondag bij hun doe. Vanmiddag even lekker geslapen, had fikse hoofpijn en het regenachtige weer draagt dan goed bij om even bij te tanken. Toch nog even een kast voor de eerste keer geschilderd voor de creche. Zo meteen lekker pasta eten en vroeg mijn bedje in, want morgen ga ik....naar PALM TREE.

Gisteren heb ik de vrijwilligerdag gehad, voor diegene die vorig jaar mijn weblog hebben gevolgd,weten dat dit betekent dat we met alle vijwilligers van die maand langs verschillende projecten gaan...wetende wat er ging komen, werd ik toch weer diep geraakt, met name door het project bobbi bear een organisatie die kinderen opvangt die sexueel misbruikt zijn, mishandeld zijn of net zoals gisteren een kindje van 2 die gehandicapt is en zo maar langs de straat als oud vuil is gedumpt.... Alleen omdat ze lichamelijk gehandicapt is en met haar dus niks kunnen. Bobbi bear hebben haar gevonden en opgenomen, met de aandacht van de vrjwilligers en een programma van een vrijwilliger die fysiotherapeut is, kan ze nu haar handen en hoofd bewegen en zelfstandig eten... Geestelijk is ze erg bijdehand en weet goed wat ze wil, wetende dat ze nu liefde en aandacht krijgt voor haar korte leventje, ze wordt w.s.

foto's

foto's

Vorig jaar toen ik bij het andere project was, heb ik samen met de kids gebowld... even wat extra. Helaas is dit hier niet mogelijk,mede omdat we geen vervoer hebben en de belangrijkste reden we zitten te ver weg.
Om de meeste meiden en jongens toch speciaal te laten voelen hebben we boy's and girls nights georganiseerd. Gezien dat er zoveel kinderen hier zijn, hebben we de avonden moeten opsplitsen. en daar begint het dan... hoeveel jongens/meiden zijn er nu uiteindelijk en in welke leeftijdscategorie. Dat heeft ons wel een paar dagen gekost, al die zulu namen, bijnamen, verkeerde leeftijden in het smoelenboek. Kortom bloed ,veel zweet in deze toch al tropische temperaturen en nog net geen tranen :) Maar het is gelukt we hebben ondertussen 2 boy's night en 1 girls night achter de rug. Wat is leuk?

Aanpassen aan de cultuur en het tempo van Afrika, ik merk m.b.t. het tempo ik de afgelopen weken nog steeds mijn nederlandse tempo heb... er moet nog zoveel en ik wil zoveel, maar ik heb maar 4 weken, daarbij slaap ik niet optimaal hier wat maakt dat ik afgelopen vrijdag even een dag voor mezelf heb ingelast .even geen creche, maar even tijd voor mijzelf het huisje opruimen en lekker muziekje aan. in de loop van de dag wel naar de kinderen geweest om even te spelen... in het weekend is Esther van Palm Tree geweest, met haar heb ik vorig jaar ook op palm tree gezeten en zij is nu voor 2 mnd terug. We hebben een gezellig weekend gehad, zijn zaterdag op pad geweest met de ex-vrijwilligers coordinator van Palm Tree..aleen het weer zat niet mee, regen en flinke mist in de avond. stapvoets en hand in hand zijn we vanuit het terrein terug gelopen naar ons huis.... natuurlijk hadden we een lamp maar die was uitgevallen..